Featured Slider

ⒸEvelyneVergote
Je zou het wellicht vergeten, maar deze blog is deels ontstaan door mijn passie fotografie (maar ook wel omdat ik graag op mijn klavier tik ;) ). De reden waarom het stil lijkt op mijn blog over het onderwerp Fotografie is eigenlijk heel simpel. Ik heb echt even een serieuze dip op fotografie-vlak. Dit komt deels doordat ik mij bijzonder slecht heb gevoeld de afgelopen tijd (het gaat ondertussen al beter met me ;) stap voor stap kom ik er!).

Het is niet zo dat ik de afgelopen tijd mijn camera niet meer in mijn handen heb gehad, integendeel. Toen het laatst sneeuwde in het land ben ik telkens de baan op geweest om foto's te nemen van het Winterse Wonderland. Ik herleefde omdat ik weer deed wat ik zo graag deed, fotograferen dus.

Ik ben ondertussen ook gestopt met fotografie-les volgen. De bedoeling was dat ik zou doorgaan tot ik het diploma Fotografie in mijn handen had, maar mijn leven besliste daar opeens anders over. Ik moest noodgedwongen stoppen en dat was ook een flinke domper voor mij. Ik liet in die tijd letterlijk en figuurlijk mijn camera links liggen. Ik pikte de draad opnieuw op met mijn 365daysofphotography-challenge , met de bedoeling om mijn passie een nieuwe boost te geven. Toch bleek dat zwaarder dan ik verwacht had.

Nu die challenge al een hele tijd is afgelopen heb ik mezelf gezegd dat ik de camera weer wat meer in handen zou nemen, ookal gingen we er niet op uit. Het lukte doordat ik de challenge 365 dagen bloggen begon en er als extra'tje een eigen foto bij wou. Alleen heb ik deze challenge moeten afbreken om persoonlijke redenen en zo heb ik ook de fotografie weer even vaarwel gezegd. Het voelde allemaal niet meer goed op dat moment..

Nu heb ik beslist, als alles goed gaat, dat ik mij in September 2019 terug inschrijf voor de cursus Fotografie die mij nog resten om het diploma te behalen. Het is nooit mijn bedoeling geweest om met dat diploma een eigen fotografie-studio ofzo te bouwen, maar ik wil eigenlijk gewoon iets in handen hebben. Je weet nooit waar ik ooit beland of hoe het leven zich opeens wend ;)

“The best thing about a picture is that it never changes, even when the people in it do.”
Andy Warhol

Fotografie | Hoe zit het daarmee?

Midsection of Woman Making Heart Shape With Hands
ⒸPexels.com By Pixabay
We kennen ze allemaal wel, programma's zoals Blind Date en Blind Getrouwd. Oftewel, je toekomstige blind kiezen. Kiezen is eigenlijk verkeerd uitgedrukt want in Blind Date kun je nog wel kiezen aan de hand van een paar vragen, maar in Blind Getrouwd sta je direct al voor het altaar om het ja-woord te geven.

Persoonlijk ben ik niet te vinden voor een blind date. Ik wil mijn toekomstige kunnen zien en leren kennen alvorens ik er dé grote stap zoals trouwen mee zet. En toch boeit het programma mij. Blind Getrouwd stiekem meer dan Blind Date, maar goed.. het concept is zowat hetzelfde. Totaal blind kiezen wie de ware voor altijd zal worden.

Stiekem vraag ik mij soms wel eens af of dat experiment ook bij mij zou werken, maar meedoen met dergelijke programma's is helemaal mijn ding niet. Ik sta niet graag in de schijnwerpers en kom al zeker niet graag in beeld, laat staan een ultra-groot televisiebeeld ;)

Ik heb helaas ook al enkele slechte dates achter de rug, waardoor ik het geloof in de liefde voor mij ergens wel kwijt ben. Het blijft wel een droom dat ik een partner vind waarmee ik de rest van mijn leven wil delen en een mooie toekomst mee wil uitbouwen. Wie droomt hier nu niet van?

Zou jij meedoen aan dergelijke programma's?



Love Stories | Blind Date of Blind Getrouwd

Brown and Black Wet Bench
ⒸPexels.com By Pixabay
Het is zondagmiddag en het regent pijpenstelen buiten, wanneer ik dit schrijf. Ik kan hier wel eens van genieten, wanneer ik niet buiten hoef te komen uiteraard. Lekker binnen bij de houtkachel, waar ik eigenlijk niet zo best tegen kan eigenlijk. Ja, het begint spontaan in mijn keel te kriebelen wanneer de houtkachel in gang word gestoken. Geen idee waarom, want ik had hier vroeger nooit last van. Maar we kunnen niet anders want de verwarming is kapot. Er zit namelijk een lek in de buizen die onder de grond zitten. Brr, nog eens afbraakwerken in huis ook.

Ik kan hier best wel aan wennen, aan die luie zondagen waar je niets anders doet dan echt lui te zijn. Toevallig was er gisteren tennis op tv, nog zoiets waar ik mij zo in kan verliezen. Ik werd een tennisfanaat toen Kim Clijsters en Justine Henin groot werden in tennisland. Nu is er ondertussen een hele nieuwe Belgische tennis deligatie opgekomen en blijf ik fan van onze Belgen. Helaas verloren we de FedCup België-Frankrijk, maar hé.. het neemt niet weg dat ik trots ben op onze Belgen ;)

Het doet mij ook wel eens deugd om gewoon te schrijven waar ik zin in heb, zonder al te veel na te denken. Moet ik meer doen ;) Al zijn dergelijke schrijfsels wel korter dan anders, ik denk niet dat ik daar iemand mee misdoe.

Hou jij van luie zondagen?




Dairy #56 | Eén van die luie zondagen

ⒸEvelyneVergote

Hier ben ik dan met een nieuwe greep over mij en mijn feiten ;) Wie de vorige gemist heeft kan die hier teruglezen.

1. Ik hou van de geur van benzine
Niet dat ik een jerrycan onder mijn neus moet hebben staan, maar wanneer ik ga tanken kan ik de geur die er hangt zo waarderen. Dan snuif ik eens extra om de geur in mijn neus te hebben. Heerlijk vind ik dat. Dus ja.. ik ga graag tanken, haha!

2. Ik haat een bijna lege batterij
Nu spreek ik niet alleen over de batterij van mijn gsm, maar ook die van mijn camera. Ik heb het geluk dat ik voor mijn camera enkele reserve batterijen kan kopen en die heb ik allemaal bij als ik er op uit trek. Mijn gsm daarentegen die check ik constant op het percentage van de batterij. En hoe lager het percentage, hoe meer ongeruster ik word, haha. Nu bestaan er inderdaad Powerbanks om je gsm op te laden onderweg, maar ik vernam onlangs dat die eigenlijk niet goed zijn voor je batterij..

3. Ik geef niet graag onnodig geld uit
Je kunt mij niet gelukkig maken met een shopping-weekend of een hele dag de winkels afstruinen. Ik hou er niet van om winkels in en uit te gaan om gewoon iets te kunnen kopen. Ik koop trouwens enkel wat ik nodig heb en ga niet onnodig een lingerie-winkel in om eens te checken wat er op de markt is en dan toch met iets buiten te komen.

4. Ik peuzel niet graag aan eten
Ik eet wel eens graag ribbetjes of kippenbillen, maar het peuzelen vind ik verschrikkelijk! Ik heb veel liever mijn eten op mijn bord dat ik kan fatsoenlijk kan snijden, dan dat ik ze in mijn handen moet nemen en het vlees er moet afpeuzelen met mijn tanden. Dan hangt je mond vol en zijn je handen vettig. Ooh nee, geef mij maar gewoon scampi's (gepeld!) in een pasta ofzo ;)

5. Ik word nerveus wanneer er kinderen aan tafel op restaurant zitten
Thuis heb ik hier geen probleem mee, maar eens op restaurant wil ik gezellig tafelen. En niet alle kinderen zitten stil op hun stoel. Ik krijg het dan al helemaal als die iets vastnemen maar de hele tafel volledig ondersteboven gekeerd word hiervoor. Of een glas. Ja, ik heb altijd schrik dat er een glas zal vallen en de tafel omgedoopt is tot 'zwembad'..

Heb jij steeds een volle batterij als je de deur uitgaat?

Facts #3 | Over mij en mijn feiten

ⒸEvelyneVergote

Eén van de doelen in het Day Zero Project is dat ik over elk doel een blogpost schrijf. Dus moet dit ook voor het doel: Open een spaarrekening.

Ik ben dus naar de bank geweest en maakte een afspraak voor één van de komende dagen (afgelopen dagen wanneer je dit leest). Op een morgen zat ik dus bij mijn bank-adviseur, sinds jaar en dag. Een vriendelijke vrouw die haar vak door en door kent. Tussenin kan er zelfs eens een fijne babbel bij een tas koffie vanaf.

Ik vertel haar mijn plannen en dat ik daarvoor een spaarrekening wil openen. Ze vind dat een goed idee en bekijkt wat er kan gebeuren bij de al bestaande rekeningen (waaronder al een spaarrekening). In een mum van tijd heb ik een nieuwe spaarrekening waar ik al 0,50€ liet opzetten, want het eerste doel is toch binnen, niet?! Verder wenst ze mij hiermee nog veel succes en namen we afscheid van elkaar. Ik mocht haar steeds bellen bij problemen (die ik eigenlijk niet verwacht).

ⒸEvelyneVergote

Een ander doel is dat ik van elk doel een foto neem en daar zal ik mijn uiterste best voor doen. Maar je begrijpt dat ik onmogelijk in het kantoor een selfie van ons twee met de spaarrekening kon nemen, haha. Dus, je zal mij op mijn woord moeten geloven dat ik effectief daar geweest ben ;) Ik nam wel een foto van de papieren die ik meekreeg, is dat bewijs genoeg? ;)

Deed jij al een Day Zero Project? 

DZP#1 | Open een spaarrekening

Text on Shelf
ⒸPexels.com By Pixabay

We hebben het wellicht allemaal al eens meegemaakt. Mensen die snel een oordeel vellen over je leven. Helaas staan mensen er niet bij stil welke impact dit op je leven kan hebben. Ik kan bijvoorbeeld best lang verveeld lopen wanneer iemand mij zegt wat het beste is om te doen, terwijl dit helemaal niet is wat je wil/kan. Laatst las ik hier nog een blog over en gaf het mij inspiratie om enkele dingen hier op een rijtje te zetten.

1. Slechthorendheid
Ik moet toegeven, ik heb nog niet veel meegemaakt dat men geen genoegen kan nemen met deze 'handicap'. Voor mij is het een deel van mijn leven omdat ik er al zolang ik mij herinner mee handel. Doch er mensen denken dat ze alles kunnen zeggen in mijn buurt, omdat ik het toch niet hoor. Dan denk ik, 'hallo, ik sta hier en ben niet doof, hé'. Ik durf het ook al eens te vergeten om het te vermelden wanneer ik in een nieuwe omgeving ben, omdat ik het echt zo gewoon ben en er niet steeds aan denk om het te melden. Meestal word er met begrip gereageerd, maar heb het helaas ook al anders mogen ervaren.

2. Oriëntatie
Ik heb heel weinig oriëntatie. Ik weet wat links en rechts is, maar tijdens het winkelen bv weet ik soms niet welke richting ik uit moet wanneer we uit de winkel komen. Ook met het autorijden is oriëntatie een probleem. Naar een nieuwe plaats moeten rijden die voor mij onbekend is, is redelijk stressy. Dan reageert men al gauw: 'tegenwoordig bestaan er toch gps'en'. Ja, maar.. ik ben slechthorend.. moet mij concentreren op de weg en nog eens extra goed luisteren naar de gps.. dat lukt mij helaas niet. Dat zorgt soms ook voor onbegrip bij de mensen. Gelukkig is mijn moeder steeds paraat om taxi te spelen en als ik er dan nog eens naartoe moet dan lukt mij dat de volgende keer zeker opnieuw. 

3. Rekenen 
Als kind heb ik altijd problemen gehad met cijfers optellen, aftrekken, delen, vermenigvuldigen.. Ik herinner mij dat mijn moeder elke vakantie oefeningen opschreef en ik die moest maken. Ook hebben de meesters en juffen in het lager heel wat voor mij verzet qua rekenoefeningen. Maar nog steeds is dit een moeilijk gegeven voor mij. Uit het hoofd rekenen lukt als het kleine en tiental getallen zijn, maar eens je begint met andere getallen heb ik het moeilijk. Ik durf wel eens op mijn vingers te tellen, maar daar is mijn moeder kwaad voor ;) Zo kan je mij ook makkelijk misleiden als je in de winkel contant betaald en de kassierster moet teruggeven. Gelukkig hebben ze de bankkaart uitgevonden en is dat mijn 2de vriendje wat betalingen betreft.

4. Knieën
Ik heb me aan beide knieën moeten laten opereren van meniscus. Niet tegelijkertijd weliswaar ;) Na de operatie heb ik niets van pijn gehad en ik kon ook weer vrij snel op de been. De eerste dagen kreeg ik kine, maar het ging zo goed dat het niet meer nodig was. Het enige nadeel dat ik heb ondervonden is dat ik bepaalde dingen niet meer kan. Zoals met de fiets rijden is een onmogelijke taak voor mij geworden. Ook kan ik minder goed door mijn knieën buigen en is op mijn knieën zitten heel erg pijnlijk voor mij. Alsof ik op 2 ijzeren staven zit. Ik heb er mee leren leven en pas mij aan. Maar wanneer mensen dit horen zeggen ze steevast 'je moet je opnieuw laten opereren want het is niet goed gedaan'. Terwijl men wellicht totaal niet weet waarover men spreekt. Opnieuw laten opereren is geen optie totdat de meniscus terug gescheurd raakt. En kine helpt tot zover ik zelf kan, maar dat hoeft niet. Zoals ik al zei, ik heb er mee leren leven en volgens mij heeft niemand anders er last mee behalve ik. 

Ervaar jij soms onbegrip?

Life #28 | Wat je niet aan mij kan zien