Life #1 | Mijn allereerste relatie

ⓒPixabay.com By PublicDomainPictures
Vandaag, exact een jaar geleden, begon ik mijn allereerste relatie. Helaas is die ondertussen al een hele tijd afgesprongen, maar ben ik een ervaring rijker. Ik moet eerlijk toegeven, het was helemaal niet wat ik er van verwacht had.

De jongen in kwestie kende ik al een tijdje. Hij is de broer van mijn collega en zijn mémé verblijft in het rusthuis waar ik werk. Hij bracht ze wekelijks een bezoekje. Al die tijd hebben we nooit echt gepraat, maar vorig jaar kwam daar opeens verandering in. Hij sprak mij aan op Facebook. We zeverden vooral, maar tijdens de zomer namen onze gesprekken een andere wending.

Het was toen al laat op de avond, maar bleven maar praten op de chat. Ik wou eigenlijk gaan slapen, daar ik moe was en grapte dat ik naar Bethlehem ging (waar ik mee wou zeggen dat ik naar bed toe wou).Hij antwoordde dat hij nog zou opendoen voor mij mocht ik zo laat nog aan zijn deur staan. Ik schrok en wist niet goed wat ik er van moest denken, want over gevoelens hadden we het nog nooit gehad.

Enkele gesprekken later kwam ik te weten dat hij verslaafd was aan chocolade en dan nog liefst de chocotofs van Côte d'Or. Ik besloot om hem te verrassen met zo'n zak en holde de volgende dag al direct naar de winkel. Die dag zou hij langskomen bij zijn mémé, dus verstopte ik de zak op haar kamer ;) Ik wist dat hij er altijd eens binnen ging, ondanks ze altijd in de gemeenschappelijke ruimte zat. 'Waar heb ik dat aan verdiend?' vroeg hij toen 's avonds. Hij was nogal verrast en voor het eerst zei hij dat hij mij lief vond en stiekem al een tijdje verliefd op me was. Dat laatste had ik inmiddels door, vandaar dat de kriebels bij mij ook lichtjes begonnen te komen. Maar om echt verliefd te zijn kende ik hem daarvoor nog niet goed genoeg. Ik wou nog even aftasten alvorens in het onbekende te springen.

Enkele dagen later kreeg ik een verrassend telefoontje. Mijn vroegere collega vroeg mij om op het plaatselijke Schlagerfestival te gaan fotograferen. Ze zochten nog een fotograaf en ze had gezien dat ik fotografie studeer. Ik voelde mij vereerd en zou 2 vrijkaarten toegestuurd krijgen. Ik wist natuurlijk al onmiddellijk aan wie ik de 2de zou schenken, maar wist nog niet of hij kon gaan. Ik kon het toen helaas niet vragen, want hij was toen met zijn ouders op reis. De dag dat hij terugkwam heb ik het hem dan ook meteen gevraagd. Hij had gelukkig nog geen kaart, dus gaf ik hem de mijne. Opnieuw was hij verrast.

De avond was aangebroken. We hadden niet echt iets afgesproken, behalve dat we elkaar wel zouden tegenkomen. Ik liep er immers toch gans de zaal rond met mijn camera :) Stiekem had ik wel wat zenuwen, maar ik moest mij zowiezo concentreren op mijn fotografie die avond. Dit was de eerste keer dat ik gevraagd was als fotografe en voor zogoed als onbekende mensen, ondanks de paar collega's die mee in de vereniging zaten. Na een tijdje had ik gelukkig mijn plaats gevonden en ik kon al niet meer wachten om er aan te beginnen. Niet veel later, zag ik hem opeens van helemaal achter in de zaal springen en mee te 'zingen'. Later op de avond begon het meer en meer te klikken tussen ons. Op een bepaald moment had ik zelfs geen zin meer om nog door het publiek te crossen en bleef ik gewoon bij hem staan. We amuseerden ons en dat was voor mij het belangrijkste. Ik ging met een goed gevoel terug naar huis.

De dag nadien op chat bleek dat hij dacht dat wij al een koppel waren.. Dat was toch eventjes schrikken, want dat gevoel had ik nog niet. Ik stelde voor om eerst echt op date te gaan en dan zien hoe het afloopt. Hij ging er mee akkoord en ik stelde voor om naar de cinema te gaan. Ik pikte hem op aan de kerk en samen reden we naar de cinema. Daarna gingen we nog iets eten. Het was echt een leuke dag, maar een beetje onwennig. Toen ik hem terug afzette aan de kerk vroeg hij of wij nu een relatie hadden en wanneer we die nu bekend zouden maken. Weer was ik even van mijn melk, want ik was helemaal nog niet zeker over mijn gevoelens voor hem. 'Wat nu?' dacht ik. 'Mijn ouders, hoe gaan die reageren?' Ik besloot om het hen eerst te zeggen en het dan pas verder te bezien. Ik was bang voor hun reactie want ik ben nog nooit met een lief thuisgekomen, laat staan dat ze er mee akkoord zouden gaan. Ze zijn nogal conservatief op vlak van vriendschap en relaties. Ik besloot om er geen doekjes om te winden en het hen gewoon te zeggen. Tenslotte wisten ze dat ik op date was geweest, dus konden ze ook wel vermoeden dat het mijn lief zou worden. Boven mijn verwachtingen in reageerde mijn mama redelijk enthousiast. Mijn papa was iets minder blij. Maar ik dacht, die zal wel bijdraaien.
Dus vanaf toen had ik mijn eerste liefje. De positieve reacties van vrienden, kennissen, familie,.. stroomden binnen. Hij was in de wolken en ik kon 't nog maar half bevatten.

Daar hij patissier was bij een bakker en enkel 's nachts werkte, was het voor ons heel moeilijk om af te spreken. Ik legde mij er bij neer en ik vond het oké om in het begin enkel op zondag bij hem te zijn. Ons tweede afspraakje was op de plaatselijke feesten in zijn dorp (die naast het mijne ligt). Ik was al van plan om er 's avonds naartoe te gaan met mijn papa en vrienden omdat daar een muziekgroepje optrad die wij persoonlijk begonnen te kennen (papa en ik hebben samen met nog 2 andere een vereniging die 1x/jaar een muziekevenement organiseert). Daar ik toen een vriend had sprak ik vroeger die dag af met hem en was het plan om hem dan 's avonds aan mijn papa en vrienden voor te stellen. Spannend! Maar eerst gingen we nog met een bende iets gaan drinken. Daar hij een populaire gast is in zijn dorp werden we als koning en koningin onthaald op dat terras. Ik kon door de grond zakken, want dit is waar ik niet goed mee om kan. Ik weet nooit welke kant op te kijken of hoe ik dan moet reageren. Even later kwamen we bij mijn papa en stelde ik hem mijn lief voor. Om een goeie indruk te proberen maken trakteerde hij mijn papa en mij op een drankje. Maar de 2 vrienden die met mijn papa mee waren (en ook mijn vrienden waren) werd niks aan geboden. Weer kon ik door de grond zakken. Ik wist dat dit geen goeie indruk bij mijn papa zou nalaten.

Toch probeerde ik er niet te veel aan te denken en bleven we afspreken op zondag. In het begin viel het allemaal mee, want we hadden ergens nog veel te vertellen. We moesten immers elkaar nog leren kennen. Helaas begon ik mij na een tijd wel te storen aan bepaalde dingen. Hij pikte mij bijvoorbeeld nooit eens op. Ik was ook nooit echt alleen met hem. Er was altijd wel iemand die hij kende als we ergens naartoe gingen. Waren we dan alleen bij hem thuis viel hij meestal in slaap midden in de film. Daar zat ik dan naast een snurkend lief. Om de haverklap was hij dan ook aan het sms'en met zijn beste vriendin, die dan even later ons kwam vergezellen. Ik begon toen serieus na te denken over onze relatie. Ik probeerde hem uit te leggen hoe ik mij voelde, maar hij leek mij niet te begrijpen. Alles wat ik zei of deed was goed, terwijl ik liever had dat hij eerlijk was en mij soms eens tegensprak. Ik voelde dat hij tot over zijn oren verliefd op me was, maar mijn gevoelens voor hem waren helemaal zo sterk niet. Ik begon met een steen in mijn maag naar hem toe te gaan en ik wist dat dat niet goed was. Ik wou mezelf nog voorliegen dat het zo moest zijn, maar ik wist maar al te goed dat een relatie veel meer moet zijn dan gewoon bij elkaar zijn. Tot op een dag dat ik begon te praten met mijn papa en vrienden over mijn twjjfels. Niemand zei me exact wat ik moest doen, maar iedereen gaf me wel argumenten dat we geen gezonde relatie hadden. Vanaf dat moment heb ik beslist om er een punt achter te zetten. Maar hoe zeg je dat nu tegen iemand die smoorverliefd is en de hemel voor je betekent? Na lang nadenken en overwegen heb ik met hem afgesproken bij hem thuis. Hij had niks in de gaten, zelfs niet dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Ik wist totaal niet hoe hij zou reageren, maar ik was toch lichtjes geschrokken. Hij hield mij op geen enkele manier tegen, stelde geen enkele vraag en omarmde mij alsof hij voor altijd afscheid van mij moest nemen. Ik zei dat ik wel nog vrienden wou blijven mocht hij dat willen.Het enige wat hij vroeg, was of ik wou blijven of naar huis gaan. Zelf vond ik het beter om naar huis te gaan, want er over babbelen had geen zin toen, wist ik.

Ondanks alles was ik toch in shock. Gelukkig, na alle gesprekken met mijn vrienden wist ik dat ik de juiste beslissing had genomen.

Geen opmerkingen