Dairy #30 | Mijn pijnlijke nek

ⓒPixabay.com By frolicsomepl
Op het moment van schrijven ben ik ondertussen al terug aan het werk met of zonder pijnlijke nek. Ik veronderstel dat ik het deze avond na het werk wel zal voelen.

Het begon maandag 2 weken geleden. Ik stond op om aan een nieuwe werkweek te beginnen. Ik voelde een pijnlijk punt in mijn nek, maar de pijn viel al bij al nog mee. Ik ging werken en deed mijn job zoals die van mij verwacht werd. Opeens zie ik de kinesiste van het werk verschijnen en besloot haar te vragen wat de pijn in mijn nek zou kunnen zijn. Zonder te kijken zei ze 'Oh, dat is maar een blokkage, binnen 3 dagen is dat voorbij'. Ok, dan. 's Avonds was de pijn gelukkig geminderd en vond ik het niet nodig om de dokter op te zoeken.

De volgende morgen voelde de pijn veel sterker en moest ik oppassen bij bepaalde bewegingen. Ik ging terug werken en in de loop van de dag merkte ik dat de pijn erger werd. Ik belde mijn moeder of ze een doktersafspraak voor die avond wilde maken. Ik mocht gelukkig nog redelijk kort na het werk gaan. Mijn moeder bracht me, want het autorijden was toch wel moeilijker geworden daar ik mijn hoofd amper kon draaien. De dokter voelde aan de plekken die pijnlijk aanvoelden en zei dat het een serieuze blokkage aan het worden was. Ik kreeg ontstekingsremmers voorgeschreven en moest nog naar de kine die avond. Ik mocht gelukkig nog gaan, al was ik de laatste patiënt. Eigenlijk had de dokter mij ook een ziektebriefje geschreven, maar ik had gezegd dat ik wel zou gaan werken omdat ik maar 2 dagen meer moest.

Het was woensdag. Ik ging zoals gewoonlijk werken. Ik begon aan mijn dagelijkse taak, maar al na een halfuur kreeg ik het moeilijk. Ik was boterhammen aan het smeren en moest dus voortdurend naar beneden kijken. Dat was geen goeie positie voor mijn nek. Ik was blij dat deze klus er op zat en ik besloot een bewoner te helpen met eten. Die bewoner had een slechte dag en wou mij slaan wanneer ik wou helpen. In een reflex heb ik mij achteruit getrokken. Dat deed pijn aan mijn nek en bovenal kon ik niks meer doen. Ik kon noch naar rechts noch naar links met mijn hoofd. Ik meldde het aan de hoofdverpleger en hij zei dat ik naar de verantwoordelijke moest om te vragen of ik het werk mocht verlaten. Met tegenzin liet ze mij gaan en ik ging onmiddellijk naar de dokter. Ze keek me aan met een gezicht van 'had ik het niet gezegd', maar ze was zo vriendelijk om een ziektebriefje te schrijven voor de rest van de week, inclusief het weekend. Ik moest werken, maar ze verbood het me. Ze zei dat ik best nog een extra afspraak met de kine maakte om mij te verlossen die dag. Ik mocht gelukkig nog die middag langsgaan. Wat heeft mij dat deugd gedaan!

De volgende morgen mocht ik zelfs als eerste teruggaan naar de kine, omdat ze er mij heeft tussenin genomen. Ik zeg eigenlijk kine, maar ik denk dat ze eerder manuele therapeut zijn. De jongen is van mijn jaar en ken ik dus al van op school vroeger. Samen met zijn echtegenote hebben ze nu een eigen praktijk waar ze elk hun ding doen in het behandelen van patiënten. Ik kan bij hen beiden terecht en voel het verschil in behandeling wel goed. Wat niet slecht bedoelt is, integendeel! Beiden zorgen er voor dat ik als een pijnloos iemand de praktijk kan verlaten.

Op vrijdag voelde ik nog niet veel verbetering en merkte de kine dat hij nog steeds pijnlijke knopen in mijn schouder vond. Ik had ook nog eens een migraine-aanval, naast de pijn in mijn nek. Ik ging terug naar de dokter om te vragen wat ik moest doen mocht het maandag toch nog niet lukken en ze gaf me direct nog een week ziekte bij. 'Zorg maar dat je volledig hersteld bent alvorens je terug gaat werken'. 'Ja, dokter!' Nu zal ik echt wel luisteren, mijn gezondheid hangt er van af.

Naast mijn bezoekjes aan de kinesist leg ik meerdere keren per dag een kersenpitkussentje of gelzakje (die je moet opwarmen) in mijn nek. Het wassen van mezelf en mijn haren gaat moeilijk, alsook iets toereiken. Ik kan helaas geen uren stilzitten en mijn nek voelt op dit moment van schrijven heel vermoeid aan. Het is dus nog niet volledig weg en het zal nog zijn tijd nodig hebben om volledig te herstellen. Ik doe er immers alles aan om pijnloos door het leven te gaan, want geloof me vrij dit is pijnlijk! Pas nu weet ik waarvoor je je nek gewrichten gebruikt en waar het precies aan vasthangt.

4 opmerkingen

  1. Reacties
    1. Ik heb afgezien, maar nu gelukkig terug verlost door de kinesist. Leve die wondermensen!

      Verwijderen
  2. Ik heb soms last van m'n onderrug en als ik dan bij de kine ben geweest ben ik echt een nieuw mens. Hopelijk gaat het ondertussen weer beter! Heb op vakantie in de Ardennen vorig jaar ook echt een super pijnlijke nek gehad, maar ik kon net niet bewegen. Moest heel de tijd mijn hoofd stil houden want bij de minste beweging kreeg ik zo'n gigantische pijnscheut door heel m'n rug. Raar. Maar gelukkig was het na een dag over. Fijn dat je dokter het ook echt serieus nam. Ze doen daar soms nogal lacherig over heb ik al gemerkt.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik heb ook vaak last van mijn onderrug. Slijt, zeggen ze. Gelukkig duurt die pijn niet lang. De pijn in mijn nek is wss een combinatie van de migraine die ik de laatste tijd heb en stress. Ik zat 1 dag helemaal vast en ben gelukkig toen naar de kine mogen gaan. Ik ben ook een nieuw mens wanneer ik de praktijk buitenstap.

      Verwijderen