Dairy #32 | Stilstaan in het leven

ⓒPixaby By CristinaGeorginia


Ik ben nu 32 jaar en bereik binnenkort (lees: over exact 4 maand) het getal 33. Mooi cijfer hoor ik je denken, maar voor mij is dat het niet. Ik heb het gevoel dat ik elk jaar meer en meer blijf stil staan in alles wat ik doe. Wanneer ik dan iemand tegen het lijf loop uit het verleden (lagere school, middelbare school, ..) en dan hun verhaal hoor over hun leven gaat mijn hersenpan pas helemaal in overdrive.

Ik luister nochtans met heel veel plezier naar mijn vroegere klasgenote of gewone kennissen uit die tijd hun verhaal. Hoe hun leven drastisch veranderde of hoe ze de perfecte echtgenoot vonden en het perfecte gezinnetje vormen.

Ik heb persoonlijk heel lang genoten van het single-leven. Op 19-jarige leeftijd ben ik pas beginnen uitgaan, maar jongens boeiden mij nog niet. Tot ik close werd met een vriend die later homo bleek te zijn. Ik stond dicht bij hem toen hij het proces homo-zijn kon aanvaarden. Ik deed mijn best om hem te steunen, maar ik werd verliefd.. Ik hield het voor mezelf, maar hij had mij uiteraard door (daarvoor kende hij mij te goed). We bleven vrienden, maar uiteindelijk is het contact helemaal verwaterd. We horen elkaar nog amper (of niet). Pas enkele jaren later kwam er opnieuw een jongen in mijn leven waar ik mijn oog op liet vallen. Helaas was het weer niet wederzijds. We zijn nu nog steeds vrienden, maar horen elkaar niet zo vaak meer. Een goeie 3 jaar geleden kreeg ik dan echt een relatie met iemand, maar die duurde heel kort. Vandaag de dag ben ik nog steeds single en is er niemand in mijn leven waar ik op zou kunnen vallen.

Op werkgebied heb ik het dan wel lange tijd heel goed gedaan, momenteel is dat heel iets minder. Ik denk met een gelukkig hart terug op de weg die ik heb afgelegd op werkgebied. Toen ik afstudeerde had ik het geluk om aan de slag te kunnen op een stageplaats tijdens mijn schooltijd. Ik mocht er een vervangingscontract doen van ongeveer 3 maanden, die dan uiteindelijk verlengd werd. Ik heb er graag gewerkt, maar er was helaas geen plaats voor mij. Ik ging dus op zoek naar een nieuwe job, maar dat bleek niet zo simpel als verwacht. Duizenden sollicitatiebrieven later (lees: 1 jaar) kreeg ik een job in een OCMW-rusthuis. Aan de hand van mijn diploma werd ik meteen aanvaard. De eerste jaren had ik het niet makkelijk, maar dat nam plots een andere wending waardoor ik mijn job 9,5j met hart en ziel heb uitgeoefend. Vorig jaar zijn wij verhuisd met ons hele hebben en houden en is de job ook helemaal anders geworden.

Ook woon ik als 30-er nog steeds thuis. Ik heb het lang niet erg gevonden, maar soms wringt het idee wel om uit huis te gaan. Financieel is dat lang niet mogelijk geweest daar ik half-time werkte in het OCMW-rusthuis. Nu werk ik full-time en zou het financieel wel lukken, maar dan moet je wel nog iets vinden. Ik wil die beslissing ook niet overhaast nemen (en thuis willen ze er nog niets over horen). Het zou natuurlijk fijn zijn mocht ik iemand vinden om mee samen te wonen en er een leven mee kan opbouwen.. Maar helaas laat dat leven op zich wachten en krijg ik het gevoel dat ik blijf stilstaan in het leven ondanks dat ik moeite doe om er iets van te maken.. 


8 opmerkingen

  1. Dat gedeelte van stilstaan in het leven is voor mij heel herkenbaar. Ik begrijp u dus volkomen. Alleen zijt gij (in tegenstelling tot mij) echt wel goed bezig hoor. Probeer u nie teveel te focussen op het vinden van een partner; op uw eentje kunt ge ook perfect vooruit! Die partner zal er op den duur sowieso wel komen dan ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik herken het ook hoor Evelyne, maar eigenlijk sta jij toch totaal niet stil! Ik vind persoonlijk al niet dat je je moet vergelijken met mensen die een relatie hebben want op zich is dat niet een stap vooruit vind ik. Het is niet dat jij een beter persoon bent met een vriend hé. Al heb ik dan weer makkelijk praten met m'n vriend. Zoals Sarah al zegt kunt je ook in je eentje perfect vooruit. En oké, met twee is misschien leuker maar waarom wachten als je er nu ook al gewoon voor kan gaan? Als je iemand leert kennen kun je nog altijd gaan samen wonen. In jouw huisje, in dat van hem of samen iets nieuws zoeken. Allemaal mogelijk. Als je zelf voelt dat het tijd is om uit huis te gaan, kan ik dat alleen maar aanraden. Bij mij thuis ging het echt niet goed meer en doordat ik nu alleen woon is alles weer veel beter. Ik snap wel dat je ouders dat niet zien zitten, maar op zich moet je daar nu niet echt naar kijken (klinkt cru hé, maar ik bedoel het totaal niet verkeerd!). Alles went. Ook voor hen. Het is jouw leven. En als jij wilt alleen wonen, ga er voor!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het is voor mij moeilijk voor te stellen maar toch kan ik me er enigszins iets bij voorstellen. Het lijkt mij moeilijk, maar geef de moed niet op. En over het uit huis gaan; als je je zo prettig voelt, waarom zou je dan weg gaan? En wil je wel weg maar heb je nog geen plek gevonden? Komt vanzelf. Een eigen plekje is overigens wel heeeeeel fijn, maar dat is gewoon een eigen ervaring ;)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ik hoop dat je hoe dan ook happy bent op dit moment. Het leven van anderen gaan vaak anders en de maatschappij heeft een ideaal plaatje voor ons en het doet iets met ons als we hier niet aan "voldoen". Ik kreeg best jong kinderen en heb eigenlijk geen wild studentenleven gehad...dit vond en vind ik soms nog steeds best jammer...Zo lang we maar elke ochtend met een happy face in de spiegel kunnen kijken is het goed ;-) keep on smiling! Een lach in de ochtend doet een mens goed.

    BeantwoordenVerwijderen