Life #20 | Mijn oma en haar dementie

ⒸEvelyneVergote

Ik schreef in het verleden al over dementie, dit omwille van mijn werk. Maar nu worden mijn familie en ik er van dichtbij mee geconfronteerd. Je hebt wellicht al vernomen dat mijn grootouders recent naar het rusthuis zijn verhuisd. Dit omdat de toestand van mijn lieve oma heel snel achteruit was gegaan.

Mijn oma is altijd een kranige sterke vrouw geweest. Een bezige bij, want ze kon helemaal niet stilzitten. Toen ik als kind bij hen op logement kwam, was ze altijd aan de strijk of aan het kokkerellen. Ook kwam ze vaak bij ons thuis helpen in de tuin. Wanneer er grote werken moesten gebeuren konden we altijd op haar rekenen. We hebben toen heel wat afgelachen.

Toen ze op pensioen ging (ze ging poetsen op een jongensschool in de stad) sloot ze zich aan bij verschillende vrouwenverenigingen en ging ze regelmatig fietsen of op uitstap met haar vriendinnen. Maar mensen worden ouder, zo ook haar vriendinnen. Eén voor één begonnen ze weg te vallen, waardoor het groepje opeens niet meer bestond.

Langzaamaan begon er van alles uit te vallen in haar leven waardoor ze steeds thuis vertoefde. Bij opa. Hij sliep al een hele tijd beneden omdat hij de trap niet meer op kon. Ze heeft haar ganse leven alles gedaan voor hem. Tot ze niet meer kon. Een goeie twee jaar geleden merkten we dat ze zich anders gedroeg tegenover opa. Ze durfde al eens agressief reageren en dat vonden we niet normaal. Opa was dan wel geen makkelijke persoon en heeft het haar ook niet makkelijk gemaakt, zo heeft ze nog nooit gereageerd. Wij trokken aan de alarmbel en gingen met haar naar de specialist.

Ze onderging een heuse reeks testen en zoals we vreesden werd een soort van beginnende dementie vastgesteld. Ze kreeg medicatie voorgeschreven die de ziekte in haar hoofd wat langzamer zou laten gaan, maar helaas het mocht niet baten. De dementie was al iets te ver gezet om die met medicatie te behandelen.

Helaas zagen we bij bepaalde momenten een enorme achteruitgang. Vandaag ging het bijvoorbeeld goed, de volgende dag wist ze enkele basis rituelen niet meer. Zo dronk ze uit een confituurpot of wist ze niet dat een mes om te smeren of snijden was. Doch lieten we haar zo veel mogelijk zelf alles doen, want ze wou het niet uit handen geven. Wij zorgden er voor dat er hulp kwam, zoals een middagmaal thuis gebracht, een poetshulp en thuisverpleging. Ze hadden er allebei recht op, dus konden we hen hiermee voldoende helpen. Dat heeft hen lang geholpen tot op het laatste.

Begin vorig jaar moest opa naar het ziekenhuis met een zware longontsteking, maar oma die een beginnende bronchitis had kon niet met hem mee. Ze kon helaas niet meer alleen thuisblijven en een kortverblijf in een rusthuis was op dat moment niet mogelijk. We hebben besloten dat ik er bleef slapen, wat niet gemakkelijk was. Ik werd nogmaals duidelijk hard op de feiten gedrukt. Oma was oma niet meer.. Dat deed pijn..

Nu, een jaar later zijn ze eindelijk ondergebracht in het rusthuis in de stad. Opa en oma zitten niet samen op een kamer of afdeling, want dat is niet mogelijk. Oma is te ver in haar dementie en opa is nog te goed van geest. Maar, ondanks dat we er in het begin geen voorstander van waren om hen te 'scheiden', doen ze het nu wel goed. We hadden schrik dat oma niet zou kunnen wennen aan de nieuwe omgeving, maar dat was niet lang een probleem. De eerste twee dagen heeft ze gevraagd om naar huis te gaan, maar nu doet ze dat gelukkig niet meer.

Ondanks dat ik zelf in een rusthuis werk en deze taferelen dagelijks meemaak, geloof me vrij.. wanneer dit met je eigenste familie gebeurt en in mijn geval met je liefste oma, dat doet pijn. Ik troost mij nu met de gedachte dat ze goed verzorgd word en ze veilig is waar ze nu is. Maar ik had zo graag voor haar willen zorgen, ookal weet ik dat dat onmogelijk was. 

6 opmerkingen

  1. Moedig om er zo open en eerlijk over te schrijven. Wij hebben het in de familie ook meegemaakt en ik denk dat er nog een hele hoop mensen zich in uw verhaal gaan herkennen. Het is heel hard wannneer iemand die je zo graag ziet plots een volledig ander persoon wordt. Beslissen om niet zelf in te staan voor de zorg is ontzettend moeilijk, maar zeker niets om je schuldig over te voelen. Vaak is dat gewoon niet mogelijk. Ik zou zeggen... ga zo vaak als je kunt op bezoek bij je opa en oma. Leg ze in de watten. Geniet van jullie tijd samen. Ik wou dat ik dat ook nog kon met mijn grootouders...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel herkenbaar! Bij mijn oma begint het ook. Gelukkig is ze er nog niet zo erg aan toe dat ze niet meer alleen kan wonen, maar het doet wel pijn eigenlijk om haar soms zo te zien. Op andere dagen lijkt ze dan weer gewoon super "normaal". Heel raar. Wij hebben eigenlijk tot ons 16 élke weekdag bij mijn oma en opa doorgebracht. 's Morgens en in de namiddag na school dus ik vind het nu echt dubbel zo erg dat mijn oma van toen beetje bij beetje aan het weggaan is.
    Lijkt me een moeilijke beslissing om de zorg uit handen te geven maar dat is vaak gewoon het beste voor alle partijen.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. *knuffel* Ik spendeerde ook heel veel tijd bij mijn oma. En dit doet nu inderdaad extra veel pijn. Vooral omdat opa de toestand van oma niet begrijpt. Hij gaat er op commanderen, terwijl dit net averechts werkt. Nu reageert ze daar niet meer op, want dat beseft ze niet. Maar voor ons is het wel heel pijnlijk als we hem zo over haar bezig horen.

      Verwijderen
  3. Ik ben hier (gelukkig) zelf nog niet mee geconfronteerd in mijn nabije omgeving, maar lijkt me echt heel pijnlijk. Omdat je zo machteloos staat, niemand er iets aan kan doen en je eigenlijk alleen maar kan toekijken. Vooral in het begin als ze het zelf ook nog heel goed beseffen. Lijkt heel moeilijk! Sterkte en geniet van de (goeie) momenten samen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Je staat idd machteloos tegenover deze ziekte.. Ik werk in de zorgsector en zie dit dus dagelijks, maar je eigen familie.. dat is toch andere koek..

      Verwijderen