Evelyne schrijft fictie#3 | Astrid

ⒸUnsplash.com By Aaron Burden
Deel 1 & 2 gemist? Lees het hier


Emmy zat nog steeds met een fleecedekentje op de bank bij Astrid. Nog steeds was de reden van haar bezoek niet bovengekomen en werd Astrid stiekem wel een beetje nieuwsgierig. Alleen durfde Astrid er niet om te vragen, omdat ze niet opdringerig wou overkomen. Dus zaten ze daar beiden, stil naast elkaar onder een fleecedekentje en hun warme chocomelk in de hand. Of wat er nog van overbleef, want de tas was bijna uit. Wanneer Emmy haar laatste slok genomen had en de tas op tafel had gezet maakte ze aanstalten om op te staan. ‘Ik ga er maar eens vandoor.’ zei ze. Astrid keek vreemd naar haar vriendin. ‘Ga je mij nog vertellen wat er aan de hand is?’ vroeg ze een beetje te grof. Emmy keerde zich terug om naar Astrid toe. ‘Sorry’ zei ze en nam snel haar jas. Ze liep naar de voordeur om die open te doen, maar die zat op slot. Een gewoonte van Astrid om alle deuren gesloten te houden. ‘Wat heeft dit nu eigenlijk te betekenen?’ probeerde Astrid nogmaals. ‘Ik vind het leuk dat je langskomt, maar dit is geen gewoon bezoekje, niet?’ Plots kreeg Emmy weer tranen in haar ogen. Astrid omarmde haar vriendin en leidde haar weer naar de zetel. ‘Vertel het nu eens.’ zei Astrid. Emmy haalde haar zakdoek boven en begon te vertellen. ‘Toen ik deze morgen naar huis ging om die appeltaart te bakken, kwam ik Dieter tegen.’ ‘Dieter?’ vroeg Astrid, die duidelijk niet op de hoogte was van wie die jongen was. ‘Een jongen uit de straat.’ zei Emmy snel. Dan ging ze verder met haar verhaal. ‘Hij was niet alleen.’ ‘Hij liep hand in hand met..’ Emmy stopte en keek Astrid met waterige ogen aan. ‘Met wie?’ vroeg Astrid. ‘Manuel’ Astrid fronste haar wenkbrauwen. ‘Ach, laat maar, je snapt er niks van. Ik ga naar huis.’ Terwijl Emmy terug haar jas wou aandoen, schudde Astrid haar hoofd. ‘Blijf maar hier slapen. Het is veel te laat om alleen over straat te lopen nu.’ Emmy kon een glimlach niet onderdrukken. ‘Dank je’ zei ze. ‘Ik moet je trouwens ook nog iets vertellen.’ Samen liepen ze naar de slaapkamer van Astrid, want ze had immers een dubbel bed. Ondertussen begon Astrid haar verhaal over de verloren portefeuille. Enkele uren later vielen de twee eindelijk in slaap. Maar Astrid was de volgende morgen al weer vroeg wakker. Emmy sliep nog als een roos en die liet ze nog wat liggen. Ze ging zich stilletjes klaar maken in de badkamer en liet ondertussen het koude water in het bad weglopen. Dat stond er nog steeds, doordat Emmy onverwacht langskwam. Opeens hoorde Astrid weer de bel. Ze liep naar de voordeur en zag door het venster een man staan. Ze opende de deur voorzichtig, maar herkende opeens het gezicht. De conducteur van op de trein. ‘Hallo, ben jij toevallig je portefeuille kwijt?’ vroeg hij vriendelijk. ‘Euh, ja..’ stamelde Astrid. Ondertussen was Emmy wakker geworden en stond ze achter Astrid. ‘Ik heb die misschien gevonden.’ zei hij en reikte haar de portefeuille aan. ‘Ooh’ riep Astrid uit en nam die snel in ontvangst. ‘Wie is die knapperd?’ hoorde ze Emmy achter haar zeggen. Verlegen keek Astrid de conducteur aan. Ze keek terug in haar portefeuille om te zien of er niets uit was. ‘Ik heb enkel naar je paspoort gekeken om te kunnen opsporen van wie ze was.’ stamelde de conducteur. ‘Bedankt!’ riep Astrid misschien iets te hard. ‘Kom binnen’ zei Emmy. Stomverbaasd keek Astrid naar Emmy, maar liet vriendelijk de conducteur binnen. ‘Astrid, zet jij de koffie?’ Emmy had de conducteur al bij de arm en leidde hem naar de eettafel. ‘Die is Dieter en Manuel ook snel vergeten’ dacht Astrid bij zichzelf. Toen ze terugkwam in de eetplaats, zag ze Emmy en de conducteur in de zetel.. Ze lagen gezellig bij elkaar en begonnen te kussen. Astrid draaide zich om en liep naar de slaapkamer. Ze liet zich vallen op bed en barstte in tranen uit. Zij had daar moeten liggen met die knappe conducteur..                  The End

Auteursrecht behoort tot ⒸEvelyneVergote Gelieve dit te respecteren en niet zomaar over te nemen. 

Geen opmerkingen