Schrijven, een therapie

ⒸEvelyneVergote

Voor velen onder ons, bloggers, betekent schrijven veel. Ook voor mij. Ik ontdekte in mijn schoolperiode hoe schrijven mijn therapie werd. Ik schreef toen in een boekje op wat er die dag gebeurt was. Je kunt het vergelijken met een dagboek, maar dan iets minder leuk. Want ik Wwerd in die periode heel hard gepest. Het hielp mij toen om te begrijpen wat er nu exact aan het gebeuren was. Maar het was ook een manier voor mij om aan de buitenwereld te vertellen hoe ik mij nu echt voelde. Ik kon namelijk mijn woorden nooit echt uitbrengen als die niet op papier werden geschreven.

Zoveel jaar later is schrijven nog steeds een therapie. Wanneer ik mij slecht voel kan ik alleen maar denken aan wat mij zo doet voelen. En dat verwerk ik door het op te schrijven of uit te typen. Zoals op mijn blog hier. Ik gooi uiteraard niet alles online, maar toch wel veel.

Ook heb ik ontdekt dat ik graag fictie schrijf. Ik denk omdat ik mij in een andere fictieve wereld begeef die toch echt is. Doch ik besef dat mijn stukken nog veel beter geschreven kunnen worden. In mijn hoofd heb ik dan meestal wel al een perfect scenario, maar het is niet simpel om die goed op papier te brengen.

Wat betekent schrijven voor jullie?

4 opmerkingen

  1. Ik schreef vroeger dagboeken vol. Laatst las ik ze een beetje terug, maar het was niet wat ik gehoopt had. Vooral tienerdrama en een stuk minder intelligent dan ik gehoopt had ;-) Ik schreef vooral als me iets dwarszit, dus dat zijn niet de meest interessante verhalen. Ook schreef ik veel verhalen. Op dit moment heb ik een one line a day boekje, natuurlijk mijn blog en werk ik op de webredactie van een tijdschrift. Doordat schrijven ook mijn werk is geworden, is het wel veranderd, maar het is nog steeds mijn hobby.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wow, wat schrijf jij veel! Ik zou wss geen inspiratie meer hebben ;)

      Verwijderen
  2. Vroeger heb ik ook dagboeken vol geschreven. Mij hielp dat echt, voornamelijk om slechte periodes te verwerken. Vandaag de dag heb ik nog steeds een schriftje in mijn nachtkastje liggen waar ik in schrijf als ik iets kwijt wil. Dat lucht altijd op. En bloggen is voor mij ook een soort van therapie :) Ik ben niet zo’n prater, dus schrijven is voor mij echt wel een grote uitlaatklep!

    BeantwoordenVerwijderen