Mijn Verhaal #7 | Dilemma

ⒸPexels.com By Maddy Zen
Voor wie deel 1-6 gemist heeft, lees het hier

In de sessies bij de loopbaancoach gingen we op zoek naar wie ik was en wat ik wou. We waren er al beiden zeer snel uit dat ik voor anderen wilde zorgen. Maar dat ik ook wou gaan werken zonder extra stress in mijn hoofd. Die had ik nu wel en dat bezorgde mij alleen maar kopzorgen. Ik leefde niet meer en zat meer met mijn job in mijn hoofd dan met het genieten van het leven.

Enkele maanden later werd ik voor de zoveelste keer op de vingers getikt op het werk. Ik was het beu en ben kwaad thuisgekomen. Ik wou er voor de zoveelste keer mee stoppen. Maar.. ik werk met 2 contracten, hoe gaat dat dan? Ik besloot mijn licht op te steken bij de vakbond. Want we zaten in een nogal ingewikkelde situatie. We komen allemaal van een OCMW-rusthuis naar een privé rusthuis. Wij hebben door de vakbond een mooie regeling kunnen treffen om een deel van onze verlofdagen te kunnen behouden, anders zouden we alles verliezen.

De vakbond vertelde me nu dat, als ik ontslag nam, ik die voordelen eveneens zou verliezen. Dus, nu was de vraag: wat doe ik nu? Langs de ene kant wou ik zo snel mogelijk van mijn ongelukkige job vanaf, maar langs de andere kant wou ik mijn voordelen niet verliezen. Weer zo'n verschrikkelijk dilemma! Ik had ook nog geen zicht op ander werk, wat het dus ook niet makkelijk maakte. Ik was eveneens nog op zoek naar wat ik wou in de plaats.

Samen met de loopbaancoach viste ik uit wat ik wou. En wat ik het allerliefste wou. Ik probeerde het dilemma uit te klaren voor mezelf, maar dat was minder makkelijk dan gedacht. Wat ik niet wou in mijn takenpakket zat er bijna overal wel in. Een andere richting ingaan, maar in dezelfde sector blijven zei me wel iets. Ik wou alleen geen 3 jaar terug voltijds naar school gaan. Ook de cursussen die mij wel lagen werden gegeven in het hartje van het land terwijl ik helemaal in het westen woon..

Word Vervolgd


5x waar ik onhandig in ben

ⒸEvelyneVergote

1. Kledij op een kapstok hangen of correct plooien
Wanneer ik ga shoppen en in een kledingwinkel binnenkom, wil ik uiteraard het kledingstuk op z'n geheel bekijken. Maar dan komt het. Wanneer het me toch niet ligt en ik het dus moet terugleggen of op de kapstok hangen dan begin ik te klungelen. Ook thuis gebeurt dit regelmatig. Dan plooi ik mijn kledij zo deftig mogelijk, maar tegen dat ik op het einde van het plooiproces kom is het toch niet helemaal zoals het moet. 

2. Huishoudelijke taken
Ik ben een klungel in huis op bepaalde gebieden. Wanneer ik koffie op de 'oude' manier zet durf ik al eens de filter met gemalen koffie iets te schuin houden waardoor de ganse inhoud overal tussen vliegt. Of tijdens het afwassen kan het al eens gebeuren dat het water meer uit afwasbak is dan er in. 

3. Op hakken lopen
Ik heb 1 paar hakken en die zijn nog niet eens hoog. Noem het tapjes op het mijn hielen. Een vriendin die dagelijks bij ons in het rusthuis op bezoek kwam liep altijd op naaldhakken rond zoals ik op een platte schoen. Ze liep er quasi mee. Ik zei tientallen keren dat ik er absoluut niet op zou kunnen lopen, tot op een dag dat ik ze eens mocht proberen. Ik deed voor de fun mee en deed haar schoenen aan. Amai, mijn botten. Dat zou ik echt geen kwartier kunnen volhouden! Ik ben al blij dat ik toen mijn voet niet heb omgeslagen, haha. 

4. Tegen dingen aanlopen
Enkele jaren geleden was ik met mijn ouders in Sluis en was ik zo enthousiast aan het praten en achter mij om aan het kijken dat ik pardoes tegen de paal liep. Of terwijl iets vertellen en iets inschenken en niet zien dat je er ofwel naast schenkt ofwel over schenkt.

5. Met de trein reizen
Toen ik op school zat moest ik vaak met de trein of bus er naartoe. Met de trein moest ik 1x overstappen en dat vergat ik op een dag, tijdens de examens. Ik ben toen een heel eind verder beland dan ik moest belanden en moest dus ook nog eens terugkeren. Ik ben zo een uur of twee langer onderweg geweest en dat terwijl ik eigenlijk vroeger wou thuis zijn om te studeren, haha!

Waar ben jij onhandig in?

Watermerk of niet?

Afbeeldingsresultaat voor stock photo watermark
ⒸBy Adobe Stock

Een eeuwig discussiepunt onder fotografen en niet-zo-fanatieke-fotografen, is het plaatsen van een watermerk op je foto. De één vind het een must, de ander belachelijk. Daar ik zelf fotografeer wou ik hier ook even mijn mening over kwijt.

Ikzelf plaats steeds een watermerk in de linkeronderhoek van mijn foto bij publicatie van de foto op het internet. Op mijn blog of in de speciale Facebookgroepen voor Fotografie. De reden dat ik dit doe is omdat ik niet wil dat mensen mijn foto's zomaar overnemen en doen alsof het de hunne zijn. Daar heb ik een gigantische schrik voor dat ik ooit een foto genomen door mij ergens op het internet terugvind met als onderschrift 'genomen door Jos Jossen' (fictieve naam ter plekke uitgevonden, dus wie zo heet en dit leest, mijn oprechte excuses!).

'Maar een foto kan toch steeds bewerkt en bijgesneden worden?' krijg ik soms te horen. Ja, inderdaad. Dat risico loop ik inderdaad. Maar om nu een watermerk te midden in de foto te plaatsen vind ik dan ook weer te veel van het goeie. Dat komt de foto niet ten goede voor wie die echt met respect wil bekijken.

Op mijn blog heb ik de plug-in 'no-right-click' geïnstalleerd om te voorkomen dat men de foto's zomaar eventjes overneemt, maar ook dat plan is niet helemaal waterdicht. Helaas. Vandaar dat ik ook hier mijn watermerk gebruik, ondanks dat ik weet dat mijn lezers zien welke foto van mij is en welke niet. Ik plaats ook steeds een onderschrift (en ik weet dat dat soms wel een beetje te veel van het goeie is, oeps sorry) met mijn naam of die van de fotograaf als ik een stockphoto gebruik.

Eigenlijk is mijn punt. Net als een schilder zijn naam op zijn doek plaatst, mag een fotograaf zijn naam op zijn foto plaatsen.

Gebruik jij een watermerk voor je foto's en waarom wel/niet?

Mijn Verhaal #6 | De loopbaancoach

ⒸPexels.com By Maddy Zen
Voor wie deel 1-5 gemist heeft, lees het hier

De vragen bleven door mijn hoofd spoken en ik kreeg er geen antwoord op. Tot ik op een dag bij Irene las over haar bezoekjes aan een loopbaancoach. Zou dat iets voor mij zijn? Na enkele dagen na te denken besloot ik de sprong te wagen. Ik tikte in Google in 'loopbaancoach west-vlaanderen' en bleek dat er zelfs heel dicht bij mijn woonplaats iemand was die een eigen praktijk had.

Ik contacteerde de vrouw en binnen no time kreeg ik antwoord. Ik legde mijn eerste afspraak vast en voelde mij direct een stuk beter. Ik zou geholpen worden! Toch was ik zenuwachtig voor onze eerste afspraak. Ik was zelfs 15 minuten te vroeg!

Normaal heb je eerst een kennismakings-sessie van een halfuur, maar wij maakten er direct een volledige sessie van een uur en half van. Ik vertelde waarom ik er zat en wat ik deed. Ik deed m'n hele verhaal van begin tot einde. Tot op een moment dat ik uitgehoord werd over mijn gevoelens daaromtrent. Ik kreeg opeens het gevoel dat ik het verkeerd aanpakte.

Ik kreeg een taak voor thuis en moest die de volgende keer meebrengen. Ik moet eerlijk bekennen. Ik had er geen zin meer in en wou er mee stoppen. Maar, zo'n loopbaancoach betaal je met opleidingscheques, dus zat ik eigenlijk een beetje vast. In de laatste week voor de volgende afspraak ben ik maar aan die taak begonnen die ik in tweevoud moest maken, daar ik feitelijk 2 jobs uitoefen.

Ik raapte al mijn moed bijeen en vertrok naar onze tweede afspraak. Ik viel onmiddellijk met de deur in huis en vertelde haar dat ik er eigenlijk geen zin meer in had. Zij begreep mij en zei: 'het feit dat je hier nu toch bent wil zeggen dat je toch wil doorgaan en dat is goed'. Zo begonnen we aan onze tweede sessie en is het alleen maar beter gegaan.

Word Vervolgd

Foto van de week #32

ⒸEvelyneVergote
Deze hibiscus-plant in de tuin werd gedoopt door een deugd doende regenbui ;)

Ken jij deze bloem?

Quote of the day #13

Afbeeldingsresultaat voor life is 10 what happens to you and 90 how you react to it  
Heb jij een quote van de dag?

Mijn blog is jarig!!

ⒸPxhere.com By Unknown
Hiep hiep hoera! Mijn blog is 3 jaar geworden! Dat verdient een stukje taart. Neem gerust ;)

Wat gaat de tijd snel, niet? Al 3 jaar probeer ik van dit plekje internet mijn plekje te maken en met jullie, lezers te delen. Dat gaat met ups en downs, zoals in vele mensenlevens denk ik. Het is dan ook een persoonlijke blog en in mijn leven gaat ook wel eens iets mis ;)

Graag zou ik nog enkele jaren willen verder schrijven hier. Schrijven over mijn leven geeft mij voldoening, ookal is het niet altijd rozengeur en maneschijn. Mijn leven kan soms eens dikke kak zijn (oeps, sorry voor de woordenschat, maar vandaag mag alles!) en dat kan ik hier wel eens kwijt.
Ook wanneer het leven rozengeur vertoont kom ik dat hier met plezier verkondigen. Het leuke hieraan is, ik ben niet verbonden aan een vast onderwerp en ik kan schrijven wat ik wil.

Ik wil mijn lezers ook even bedanken om al 3 jaar lang mijn leven te volgen. En soms mee te leven ;) Ik hou nog steeds van het bloggen en dat is dankzij jullie!

Vieren jullie wel eens je blogverjaardag?

Mijn liefde voor muziek #8

ⒸEvelyneVergote
Mercy - Duffy


Valerie - Amy Winehouse


Lemon tree - Fools Garden 


Melody - Lost Frequencies ft James Blunt



Heb jij een favoriet van het moment?

Soms is het beter om te zwijgen..

ⒸEvelyneVergote

Je zou het mij misschien niet nageven, maar soms zou ik beter nadenken vooraleer ik iets zeg. Jawel, ook ik bega al eens de fout om eerst te praten en dan pas na te denken. Zo word ik al vaak eens op de verkeerde manier begrepen. Ik praat het niet goed. Maar toch..

Je kunt mij in feite een beetje vergelijken met een tikkende tijdbom. Ben je bij mij op het moment van ontploffen kun je wel eens de volledige vlaag vangen. Ookal weet ik achteraf dat dat helemaal niet hoefde. Dan krijg ik het moeilijk om het terug goed te maken. Vooral met mensen die je niet goed kent.

Ik heb nochtans totaal geen probleem om mijn fouten toe te geven, behalve op deze manier. Hoe vreemd klinkt dat nu? Ja en toch is het zo. Als mijn ouders of beste vrienden op dat moment van ontploffen in mijn bijzijn zijn, dan is het misschien even stil maar na een tijdje al terug bijgelegd. Gebeurt dit bij een kennis die je niet zo vaak ziet, is dat al moeilijker. Ik durf die persoon niet meer te contacteren of tegen het lijf te lopen.

Wat er met mij op dat moment dan gebeurt is dat ik verschrikkelijk bang word. Bang om de confrontatie aan te gaan. Het liefst wil ik op dat moment gewoon verdwijnen en elders terug tot leven komen om met een verse lei te beginnen.

Zo werkt dat uiteraard niet in het leven. We maken allemaal ruzie, we hebben allemaal wel eens woorden en de één ligt je al beter dan de ander. Toch is het spreekwoord 'Spreken is zilver, zwijgen is goud' soms wel eens van toepassing. Het probleem is dat het er bij mij soms sneller dan gewild uit mijn mond rolt.

Herken je dit onvlambaar zijn?

Gevoelens een plaats geven

ⒸEvelyneVergote

Wanneer ik schrijf vloeit de mood van de dag steeds door mijn schrijverskills. Het moment waarop ik dit nu schrijf ben ik ietwat gemengd met mijn gevoelens. De dag begon redelijk schrikwekkend, waardoor ik in de war ben geraakt.

Ik heb dan ook de slechte eigenschap om daar de ganse dag mee in mijn hoofd rond te lopen en met niets is het goed te krijgen. Dat maalt en maalt en maalt in mijn hoofd. En ookal is het al bijna kipkap, toch wil het niet verdwijnen.

Ik ben zeker, binnen hier en een paar maand denk ik er al niet meer aan. Maar op dit moment tekent het een deel van mijn leven. Soms is het zo erg dat ik zou willen huilen, ookal is het niet eens zo wereldschokkend.

Ik weet dat dit komt omdat ik iemand ben die zich alles aantrekt. Ook wat met een ander gebeurt, vliegt op mijn eeuwige geheugenvlies. Dan leef ik mee en wil ik die troosten door er mee af te spreken. Dan probeer ik die mensen op andere gedachten te brengen om het even te vergeten.

Nu lukt dat wel niet bij mezelf. Ik kan dat niet van mij af zetten en ben voortdurend er mee bezig. Aan tafel, in bad, in mijn bed, .. nooit staat mijn hersenpan stil. En zeker op momenten als deze niet.

Kan jij makkelijk iets van je afzetten?

Mijn Verhaal #5| En nu?

ⒸPexels.com By Maddy Zen
Voor wie deel 1-4 heeft gemist, lees het hier

Met tegenzin vertrok ik 's morgens naar mijn werk. Ik had er helemaal geen zin meer in na het vorige gesprek. De tranen sprongen in mijn ogen als ik er nog maar aan durfde terug te denken. Ik voelde mij alles behalve goed. Ik kreeg pijn op mijn borst van de stress, maar ik beet door.

Ik liet het allemaal maar wat bezinken en ging door met het werk dat ik moest doen. Al was het met grote tegenzin. Ook mijn logistieke job van 's morgens leed hier onder. Ik kreeg alsmaar meer het gevoel dat ik vanalles verkeerd deed, terwijl ik nog zo mijn best deed.

Een zestal weken later werd ik terug op de bureau geroepen. Er werd opnieuw geëvalueerd omdat mijn gesprek de eerste keer zo slecht is gegaan. Helaas kreeg ik weer een hele hoop over mij heen en dat het nog niet beter was sindsdien. Nog een druppel op een hete plaat..

Ik stelde mezelf vragen. Waarom? Ik deed nog zo mijn best en ja, ik deed mijn onderhoud-job niet graag, maar ze wisten van tevoren dat ik liever een logistieke job wou uitoefenen. Steeds kreeg ik als antwoord dat er geen budget genoeg was.

Nachten lag ik er wakker van. En nu? Wat moet ik doen? Wil ik dit blijven doen tot het einde van mijn dagen? Ik ben zo ongelukkig in mijn job en dit wil ik niet meer. Maar wat moest ik gaan doen?

Word Vervolgd

Foto van de week #31

ⒸEvelyneVergote
Deze week ging ik naar een optreden van Guy Swinnen, maar dat viel mij eerlijk gezegd toch een beetje tegen. (Sorry, Guy!) De foto die ik maakte vond ik dan wel weer geslaagd.

Ga jij vaak naar optredens in de buurt?

Mijn leven zoals het is #73 | Einde verlof

ⒸEvelyneVergote


Het zit er al weer bijna op, mijn 11 dagen verlof. Het is, zoals gewoonlijk, weer eens veel te snel gegaan. Ik heb gelukkig mooi weer gehad, maar op sommige dagen was het echt veel te warm. Niet uit te houden, voor iemand als ik.

Een echte doe-vakantie is het niet geweest. Ik heb vooral heel relaxed geleefd de afgelopen dagen. Niets moet, alles mag. Dat was het motto. Op dag 1 zijn we met z'n allen naar Sluis getrokken om de avondmarkt te gaan beleven. De dagen er na moest ik naar de stad om het één en ander in orde te brengen, dingen die ik anders niet kan doen daar het al gesloten is als ik klaar ben met werken. Ik ging ook meerdere keren op bezoek bij oma en opa in het rusthuis.

Daarna gebeurde het meestal dat we in de voormiddag rond een uur of 11 rustig gingen aperitieven in de Brasserie-Tea-room niet ver van waar we wonen. Daar kwam je altijd wel iemand tegen en dan gebeurde het dat we er een lunch aan breidden ;) Lekker relaxed met vrienden. En in de namiddag volgde dan meestal nog een koffie of frisdrankje (of soms meer dan 1 ;) ).

Afgelopen zaterdag zijn we naar mijn tante geweest. Met een drankje en een hapje, lekker relaxed samen zijn. En normaal staat er nog een date met de neighbourgirl op de planning. Heerlijk toch?

Mijn verlof is nog nooit zo relaxed geweest, maar hé, ik had er echt wel nood aan.

Kun jij genieten van een relaxed verlof of ga je liever op avontuur tijdens het verlof?

De gedachten van anderen lezen


ⒸEvelyneVergote

Toevallig kwam het in mij op. Ik was aan het stofzuigen en opeens dacht ik 'hoe zou het leven zijn als we elkanders gedachten zouden kunnen lezen?' Ikzelf heb altijd gezegd dat ik nooit wil weten wat de toekomst brengt en ben ook nog nooit naar een waarzegster geweest. Stiekem wil ik helemaal niet weten wat mij nog te wachten staat in de toekomst.

Ik leef liever op het moment zelf, maar mocht ik weten wat mij nog allemaal te wachten staat in het leven dan zou het misschien ook wel makkelijker zijn om een bepaalde keuze te maken. Of toch niet? Hier zijn natuurlijk ook verschillende meningen van toepassing. Voor de één is dat goed, de ander liever niet.

Maar stel je nu eens voor dat je anderen hun gedachten kunt lezen. Gedachten die door bijna niemand luidop worden uitgesproken, maar wel vaak in de hersenpan voorkomen. Dan weet je toch onmiddellijk welk vlees je in de kuip hebt wanneer je iemand nieuw leert kennen? Of wanneer een persoon passeert die je eigenlijk niet ligt, dan weet je ook of hij/zij hetzelfde over je denkt.

Misschien toch wel een vreemde gedachte van mij, want ik kan het absoluut niet hebben dat iemand over mij praat. Ik denk vaak in negatieve zin dat men over mij bezig is, wanneer ik een groepje mensen zie staan. Een overblijfsel van mijn middelbaar schoolverleden. En toch zou dat er mij misschien wel vanaf helpen. Dan zou ik weten waar men over bezig is en zien dat het niet over mij gaat.

Ach, het is misschien maar beter zo. Hoe min ik weet, hoe min ik mij zorgen maak ;) 

Zou jij graag de gedachten van anderen willen lezen?