Life #26 | Mijn leven zoals die nu is..

ⒸEvelyneVergote

33 jaar, single, samenwonend met mijn ouders. Nee, ik ben niet bezig met een verzoekje te plaatsen in de krant. Het is een omschrijving van mij, die blijkbaar abnormaal word aanzien door de maatschappij. Want onlangs werd ik met de neus op de feiten gedrukt. Laten we anders even analyseren.

Leeftijd: 33
We beginnen met het getal 33. Mijn leeftijd dus. Ik snap nog steeds niet wat er mis is met mijn leeftijd, want iedereen krijgt die namelijk ooit opgespeld. In feite is het maar een getal die je leeftijd bepaald. Ik zou bijvoorbeeld ook kunnen zeggen dat ik 144,540 dagen oud ben. Niemand die zou weten wat mijn exacte leeftijd dan ook is. Ik ben dus 33, end of story.

Relatiestatus: Single
Ja, single. Geen relatie dus. Ik had ooit een korte relatie van 3 maanden, maar die liep spaak. Moet ik mij nu hierom schamen? Dat ik geen lief heb die misschien ooit mijn man zou kunnen worden? Ik dacht het niet. Ik ben gewoon de ware nog niet tegengekomen. Zo simpel is dat.


Gezinsituatie: Samenwonend met de ouders
Ik woon nog thuis bij mijn ouders. Hierdoor word ik door de maatschappij wel een beetje gestraft. Zuurverdiende centjes gaan ongewild hun richting uit, maar dat compenseert zich dan dat ik minder belasting betaal. Doch ben ik er niet helemaal mee akkoord over hoe men de cijfers beheert boven mij, maar goed.. Los hiervan vinden mensen mij namelijk gek dat ik nog bij mijn ouders thuiswoon en niet op mijn eentje. Nog nooit ben ik de deur gewezen geweest door hen omdat ik nu oud genoeg ben om op eigen benen te staan. Er zijn ook nog miljoen andere redenen waarom ik nog thuis woon, maar die ik liever niet online gooi. Het idee is er ooit wel geweest, maar de uitvoering bleef enkel en alleen in mijn hoofd. Op tijd en stond komt het alleen wonen wel, alleen nu niet.

Hoe denk jij over een situatie als deze?

8 opmerkingen

  1. Ik heb tot mijn 24ste bij mijn moeder gewoond en kreeg daar toen al veel (soms flauwe) opmerkingen over. Ik kan me dus inbeelden dat jij dat waarschijnlijk nog meer krijgt. Ieder maakt zijn eigen keuzes, leeft het leven volgens een eigen route.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Misschien is het niet ideaal, maar wanneer het bij je ouders wonen, op dit moment de beste oplossing is, is daar niets mis mee hoor.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Vind ik ook, maar toch vind de maatschappij dit niet en krijg je steeds dergelijke opmerkingen alsof je abnormaal bent. Verschrikkelijk vind ik het. Ik leef mijn leven op mijn manier en moei mij ook niet met dat van hen.

      Verwijderen
  3. Zolang jij gelukkig bent, dat is alles wat er toe doet. Persoonlijk stond ik op mijn 18e al te trappelen om het huis uit te gaan, maar dat komt ook wel doordat ik heel onafhankelijk ben opgevoed :')

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ieder is daar verschillend en dat is volgens mij geen misdaad :)

      Verwijderen
  4. Zoals je wel weet is dit voor mij enorm herkenbaar. Het leven loopt niet altijd zoals gepland. Persoonlijk heb ik ook het gevoel dat enkel de mensen die hetzelfde meemaken, dat ook Ă©cht volledig begrijpen en ook nooit zullen neerkijken op zo'n situatie. Als je 33 bent, nog bij je ouders woont en single bent... dan zal dat wel z'n redenen hebben. Redenen waar een ander zich niet mee hoeft te moeien. Het is heel jammer dat je al zo snel als 'minderwaardig' wordt aanschouwd van zodra je het stappenplan van de maatschappij (samenwonen - trouwen - kinderen - enz.) niet exact volgt. Zolang je gewoon je eigen leven leeft dan heeft niemand daar toch last van? Er zijn wel ergere dingen in de wereld, denk ik dan maar.

    BeantwoordenVerwijderen