It's that time of the year again | Kerstkaarten schrijven

ⒸEvelyneVergote
Elk jaar vind ik het een feest. Kerstkaarten schrijven en ontvangen. Het liefst van al begin ik er al van de eerste van de maand december aan om de kerstkaarten te schrijven, maar thuis verklaren ze me gek. Dus, ik wacht dan maar tot halverwege de maand (langer kan ik echt niet wachten!!)

ⒸEvelyneVergote

Allereerst start ik met te kijken wie mij het jaar ervoor een kaartje heeft gestuurd. Daar maak ik dan een lijstje van en plaats onmiddellijk het adres er bij. Ik heb dan wel een adressenboekje, maar het lijstje op deze manier klaarmaken is heel wat zoekwerk achteraf gespaard.

ⒸEvelyneVergote

Wanneer het lijstje af is begin ik te schrijven. Eerst de kaartjes en daarna het adres op de enveloppe. Zo werkt het voor mij het best. Als allerlaatste plak ik er een postzegel op, maar dat doe ik pas wanneer alle kaartjes en enveloppes geschreven zijn.

En dan zijn ze klaar om op de post te gaan ;)

Hoe pak jij het kerskaart-schrijven aan?

Dairy #54 | Ode aan een vriendin

ⓒPexels.com By Plush Design Studio

Vandaag, 1 jaar geleden. Een lieve vriendin verloor haar strijd, die 5 jaar lang heeft geduurd. Een ode aan haar vond ik vandaag wel op zijn plaats.

Als je dacht dat we je zouden vergeten, dan ben je er naast. Er is dan wel heel veel gebeurt het afgelopen jaar, vergeten zal ik je nooit.

Ik denk nog vaak terug aan onze gezellige zondagen waar we koffie en taart smulden. Of wanneer je een banana split bestelde maar er geen bananen meer waren. Wat hebben we toen gelachen. Tot op het laatste ging je overal met ons mee. Het was een strijd, maar je was er zo graag bij. Je dacht 'dit kan de laatste keer zijn'. Ook toen het voor ons zwaar werd, was je er. Je wou zelfs mee helpen opruimen na ons jaarlijks muziekevenement, terwijl wij zagen dat het moeilijk voor je werd. Je gaf niet op, we konden je niet overtuigen om thuis te gaan rusten. Doorgaan zou je.

Toen je strijd gestreden was bleef er een leegte achter. Maar in onze gedachten was je er steeds. Ook op het afgelopen evenement. We gaven je een plaatsje op het scherm in de zaal. Zo was je er toch een beetje bij. Je had het fijn gevonden, dat weet ik zeker.

Ik zou wat graag een knuffel naar boven willen sturen. Gewoon, om je te laten zien dat ik je nog niet vergeten ben en hoe ik je aanwezigheid geapprecieerd heb. Dank u wel voor die ooh zo fijne tijd hier beneden! Lieve vriendin, jou vergeten doe ik echt nooit!

Dairy #53 | De muur om mij heen

ⒸEvelyneVergote

Onlangs schreef ik over hoe ik een hoofdstuk had afgesloten en op de rand van een nieuw hoofdstuk stond. Ik had goeie hoop, maar wist dat het nog een lange hobbelige weg kon worden. Ik pakte mijn leven terug op alsof er niets gebeurt was. Ik dacht dat de beste manier was. Maar, plots liep het mis. Ik kreeg een writer's block.

Ik zocht me rot achter een verklaring, maar die vond ik niet. Ik werd er lusteloos van. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen wat de oorzaak is. Ik dacht dat ik het oude hoofdstuk afgesloten had en was vol hoop op een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar ik kwam er enkele dagen geleden achter dat het oude hoofdstuk mij nog steeds achtervolgd. Ik word er helaas nog te veel mee geconfronteerd en dat heeft mij blijkbaar doen 'blocken'.

Ik wil verder op een positieve manier, maar dat lukt blijkbaar niet als je nog te veel met het verleden (ook al is dat nog niet lang geleden) in je hoofd zit. Ik ben bang om dezelfde fouten te maken, maar ik ben ook bang om elke keer opnieuw afgerekend te worden op die fouten. Want zo lijkt het nu wel. Het voelt soms alsof ik steeds op een stenen muur loop die anderen voor mij bouwen in plaats van een muur dat ik rond mij bouw.

Herkennen jullie dit gevoel?