Dit was.. | December 2018


In de laatste maand van het jaar gebeurde er heel veel. Het was vooral een emotionele maand. Maar ik kende gelukkig ook heel wat leuke momenten. Momenten die ik koester voor de rest van mijn leven. Ik gun je een kijkje in mijn maand December.

Ik begon de maand met heuse migraine. Deze keer was het enkel mijn hoofd, maar dikwijls komt er ook misselijkheid bij kijken. Nu heb ik 3 dagen aan een stuk Ibuprofen 3x daags genomen en regelmatig mijn bed in. Na 3 dagen was ik er gelukkig vanaf. Ik krijg dit soort migraine vaak bij het uitkomen van mijn maandstonden en kan het meestal op tijd voelen aankomen. Doch ik vaak bedrogen uitkom en een aanval dan toch 's nachts durft uit te breken. Toch is het nu beter door een ander soort pil te slikken en daar ben ik blij om.
Om de 6 weken laat ik mijn gezicht behandelen door een schoonheidsspecialiste. Ik had vroeger verschrikkelijk last van acné en dankzij hen ben ik hierdoor verlost geraakt. Ik blijf gaan om de redenen dat mijn huid dit nodig heeft. Ik durf tegen de winterperiode een droge huid krijgen en in de zomer is dat dan weer een ander soort huid. Ik kan mijn huid dan wel zelf behandelen ondertussen, maar wanneer ik om de 6 weken bij hen ben langsgeweest voelt mijn huid weer egaal zacht.
Ik ging naar een diashow van een fotoclub. Ik ken die fotoclub dankzij mijn buur (die enkele huizen verder woont). Hij is net als ik een gepassioneerd fotograaf en zijn dochter (met wie ik een toffe band heb) krijgt langzaam aan ook de fotografie-skills te pakken. Helaas hebben ze het beiden te druk en is er amper nog tijd over voor fotografie. Elk jaar geeft die fotoclub een diashow van het afgelopen jaar en ik probeer er elk jaar toch eens naartoe te gaan. Daarna krijg ik weer hopen zin om mijn camera terug in handen te nemen ;)
Op zaterdagavond drinken we thuis graag een glaasje wijn voor tv. Ik kan hier zo van genieten. Gewoon eens rustig relaxed naar tv kijken met een glaasje wijn en je digibox leeg kijken. Zalig!
Een warme kop chocolademelk na een koud ochtendje markten. In deze tijden is warme chocolademelk altijd welkom. Alleen moet het wel bij 1 blijven per dag, anders gaat mijn maag protesteren. Zo ook met chocolade. Ik moet zeggen, ik geniet er wel meer van omdat ik weet dat ik zo weinig mag.
Op een dag ging het niet goed met oma. Ze voelde zich suf en at moeilijk. Dit gebeurde wel meer, dus we dachten aan een zoveelste infectie. Na verschillende bloedafname's zagen we dat ze een longembolie had opgedaan. We startten nog medicatie om de bloedklonter te dunnen, maar het ging elke dag slechter. Ze weigerde vaste voeding, medicatie,.. Toen ik dat hoorde heb ik voorgesteld om elke maaltijd zelf bij haar toe te dienen om het verzorgend personeel te ontlasten. Zo heb ik haar laatste dagen intens beleefd.. Maar ze gaf zelf aan dat het genoeg was geweest.. Na een goeie week en half overleed ze.. We gingen dus enkele emotionele dagen tegemoet..
Ik kreeg heel veel steun van de lieve mensen rondom mij. Samen met mijn ouders en broer van mijn papa gingen we regelmatig onze zinnen verzetten in de stad. Ik ging bijvoorbeeld ook een koffie drinken en kreeg van mijn Personal Barista (oftewel mijn neighbour-girl) eentje met liefde gebrouwen.





Hoe was jullie maand?

P.S. Voor iedereen een spetterend eindejaar en dat 2019 een mooi en positief jaar mag zijn. (ook voor mij, want stiekem wil ik 2018 het snelst achter mij laten)

In loving memory | Slaap zacht lieve oma

Red Rose on White Weaved Surface
ⓒPixaby.com By Congerdesign

Lieve oma,

mijn verdriet om jouw heengaan is zo groot, het verlies weegt zo zwaar. Een leegte blijft achter, de herinnering aan jou blijft eeuwig in mijn gedachten. Jouw hand in mijn hand, jouw wang tegen de mijne. Tedere momenten tussen grootmoeder en kleindochter, ik vergeet ze nooit.

Al van toen ik mij kan herinneren hield ik al van jou. Jouw lach en glinsterende ogen wanneer ik je zag, waren goud waard. Elke dag was voor jou bijna een feest, want iedereen die je tegenkwam kreeg een lieve lach en een babbel cadeau. Zo bouwde je een heuse vriendenkring en werd je heel graag gezien in het dorp. Iedereen kent je en iedereen herinnert je als een lieve en warme vrouw.

Je had het wel eens lastig met de man waar jij van hield. De man waar je iets meer dan 60 jaar geleden mee in het huwelijksbootje stapte. Je deed alles voor hem en zorgde bovenop nog eens voor zijn moeder die toen nog bij jullie inwoonde. Je bracht twee prachten van jongens groot, waarvan één mijn lieftallige vader.

Je was een familiemens en hield er van om samen aan tafel te zitten op speciale gelegenheden. Lekker eten, drinken en een zotte nonkel (jouw jongste zoon) die je steeds weer aan het lachen bracht met zijn fratsen. Je was fier op ons. Zo fier dat je iedereen die je tegenkwam over ons vertelde.

Tot enkele jaren geleden.. De ziekte dementie nam je hele leven over. Van een zelfstandige vrouw veranderde je langzaam in een hulpbehoevende dame. Je fiets waar je zo graag op reed zette je op stal, de zetel was opeens je favoriete meubel terwijl je anders steeds in de weer was in het huishouden. Je nam de zorg voor opa met veel liefde op jou, zelfs al kon je niet meer.

Het rusthuis werd een jaar geleden je nieuwe woonplaats. Je moest even wennen, maar langzaam kwijnde je weg. Je liep eerst verloren, waarna dit opeens ook niet meer kon. Een zetel werd je redding, maar niet voor lang. Met wat fantasie konden we nog leuke momenten creëren tussen ons twee.

Maar toen sloeg het noodlot toe. Je lag op bed omdat we dachten dat je ziek was. Je sliep veel en zat dus oncomfortabel in je ondertussen vertrouwde zetel. Ik had nog hoop, je was gewoon even ziek. Tot ik met mijn eigen ogen zag dat je niet gewoon even ziek was. Je hersenen zeiden 'stop'. Elke dag kwam ik langs om je met heel veel liefde bij te staan. Net zoals jij al die tijd voor mij hebt gezorgd. Tot de laatste snik zijn we bij je geweest. Je was niet alleen. Je kan nu rusten in vrede, bij je zus en broer die op je hebben gewacht.

Slaap zacht, lieve oma. Ik zal je zo missen.

It's that time of the year again | Kerstkaarten schrijven

ⒸEvelyneVergote
Elk jaar vind ik het een feest. Kerstkaarten schrijven en ontvangen. Het liefst van al begin ik er al van de eerste van de maand december aan om de kerstkaarten te schrijven, maar thuis verklaren ze me gek. Dus, ik wacht dan maar tot halverwege de maand (langer kan ik echt niet wachten!!)

ⒸEvelyneVergote

Allereerst start ik met te kijken wie mij het jaar ervoor een kaartje heeft gestuurd. Daar maak ik dan een lijstje van en plaats onmiddellijk het adres er bij. Ik heb dan wel een adressenboekje, maar het lijstje op deze manier klaarmaken is heel wat zoekwerk achteraf gespaard.

ⒸEvelyneVergote

Wanneer het lijstje af is begin ik te schrijven. Eerst de kaartjes en daarna het adres op de enveloppe. Zo werkt het voor mij het best. Als allerlaatste plak ik er een postzegel op, maar dat doe ik pas wanneer alle kaartjes en enveloppes geschreven zijn.

En dan zijn ze klaar om op de post te gaan ;)

Hoe pak jij het kerskaart-schrijven aan?

Dairy #54 | Ode aan een vriendin

ⓒPexels.com By Plush Design Studio

Vandaag, 1 jaar geleden. Een lieve vriendin verloor haar strijd, die 5 jaar lang heeft geduurd. Een ode aan haar vond ik vandaag wel op zijn plaats.

Als je dacht dat we je zouden vergeten, dan ben je er naast. Er is dan wel heel veel gebeurt het afgelopen jaar, vergeten zal ik je nooit.

Ik denk nog vaak terug aan onze gezellige zondagen waar we koffie en taart smulden. Of wanneer je een banana split bestelde maar er geen bananen meer waren. Wat hebben we toen gelachen. Tot op het laatste ging je overal met ons mee. Het was een strijd, maar je was er zo graag bij. Je dacht 'dit kan de laatste keer zijn'. Ook toen het voor ons zwaar werd, was je er. Je wou zelfs mee helpen opruimen na ons jaarlijks muziekevenement, terwijl wij zagen dat het moeilijk voor je werd. Je gaf niet op, we konden je niet overtuigen om thuis te gaan rusten. Doorgaan zou je.

Toen je strijd gestreden was bleef er een leegte achter. Maar in onze gedachten was je er steeds. Ook op het afgelopen evenement. We gaven je een plaatsje op het scherm in de zaal. Zo was je er toch een beetje bij. Je had het fijn gevonden, dat weet ik zeker.

Ik zou wat graag een knuffel naar boven willen sturen. Gewoon, om je te laten zien dat ik je nog niet vergeten ben en hoe ik je aanwezigheid geapprecieerd heb. Dank u wel voor die ooh zo fijne tijd hier beneden! Lieve vriendin, jou vergeten doe ik echt nooit!

Dairy #53 | De muur om mij heen

ⒸEvelyneVergote

Onlangs schreef ik over hoe ik een hoofdstuk had afgesloten en op de rand van een nieuw hoofdstuk stond. Ik had goeie hoop, maar wist dat het nog een lange hobbelige weg kon worden. Ik pakte mijn leven terug op alsof er niets gebeurt was. Ik dacht dat de beste manier was. Maar, plots liep het mis. Ik kreeg een writer's block.

Ik zocht me rot achter een verklaring, maar die vond ik niet. Ik werd er lusteloos van. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen wat de oorzaak is. Ik dacht dat ik het oude hoofdstuk afgesloten had en was vol hoop op een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar ik kwam er enkele dagen geleden achter dat het oude hoofdstuk mij nog steeds achtervolgd. Ik word er helaas nog te veel mee geconfronteerd en dat heeft mij blijkbaar doen 'blocken'.

Ik wil verder op een positieve manier, maar dat lukt blijkbaar niet als je nog te veel met het verleden (ook al is dat nog niet lang geleden) in je hoofd zit. Ik ben bang om dezelfde fouten te maken, maar ik ben ook bang om elke keer opnieuw afgerekend te worden op die fouten. Want zo lijkt het nu wel. Het voelt soms alsof ik steeds op een stenen muur loop die anderen voor mij bouwen in plaats van een muur dat ik rond mij bouw.

Herkennen jullie dit gevoel?