Dairy #53 | De muur om mij heen

ⒸEvelyneVergote

Onlangs schreef ik over hoe ik een hoofdstuk had afgesloten en op de rand van een nieuw hoofdstuk stond. Ik had goeie hoop, maar wist dat het nog een lange hobbelige weg kon worden. Ik pakte mijn leven terug op alsof er niets gebeurt was. Ik dacht dat de beste manier was. Maar, plots liep het mis. Ik kreeg een writer's block.

Ik zocht me rot achter een verklaring, maar die vond ik niet. Ik werd er lusteloos van. Ondertussen ben ik er wel achter gekomen wat de oorzaak is. Ik dacht dat ik het oude hoofdstuk afgesloten had en was vol hoop op een nieuw hoofdstuk in mijn leven. Maar ik kwam er enkele dagen geleden achter dat het oude hoofdstuk mij nog steeds achtervolgd. Ik word er helaas nog te veel mee geconfronteerd en dat heeft mij blijkbaar doen 'blocken'.

Ik wil verder op een positieve manier, maar dat lukt blijkbaar niet als je nog te veel met het verleden (ook al is dat nog niet lang geleden) in je hoofd zit. Ik ben bang om dezelfde fouten te maken, maar ik ben ook bang om elke keer opnieuw afgerekend te worden op die fouten. Want zo lijkt het nu wel. Het voelt soms alsof ik steeds op een stenen muur loop die anderen voor mij bouwen in plaats van een muur dat ik rond mij bouw.

Herkennen jullie dit gevoel?

2 opmerkingen

  1. Goed dat je het van jezelf zo beseft, waar dingen vandaan komen. En vervelend dat je voelt alsof je wordt afgerekend op fouten. Het leven is een groot leerproces en fouten en vergeving en met goede frisse moed doorgaan horen daar 100% bij.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik weet dat we allemaal fouten maken en er uit moeten leren. Toch zit ik soms in een omgeving die mij er steeds op terecht wijst, waar ik mij dan weer heel slecht bij voel.

      Verwijderen