Gastblog - Hoe ziet jouw dag er uit? | De ochtendrituelen van Evelien en haar zoontjes

ⒸMamaMagie By Evelien

Ik ben Evelien. Mama van twee gevoelige zoontjes. Allebei parels op hun manier. En door wie ze zijn, zo waardevol. Ze dagen me uit op mijn kunnen, ze houden me een spiegel voor, ze tonen me dat er andere manieren waren om op te voeden, minder 'klassiek', maar beter passend bij hun noden. Dankzij hen werd ik een mooier mens. Ze maken de wereld nog elke dag mooier. Over mijn groei tussen toen en nu, de zoektocht die opvoeding is, lees je op mijn blog Mamamagie. Dankzij verbindend communiceren en Aware parenting wordt mama-zijn voor mij nu heel vaak mama-magie. Mijn blog: https://mamamagie375055121.wordpress.com

Evelyne zoekt gastbloggers.
Tegen een naamgenoot zeg je niet 'neen'.
Dus zeg ik 'ja' ;)
Een gastblog over rituelen doorheen de dag.
Als mamablogger schrijf ik wekelijks hoe ik mijn mama-zijn-mama-magie probeer te maken op mijn blog Mamamagie.
Dus voor de blog van Evelyne heb ik het ook even over kindergerelateerde rituelen.

Onze ochtendrituelen.
Een weekochtend wel te verstaan.
Ik zet mijn wekker veel te vroeg.
En slaag er toch in om te laat uit bed te komen.
Ik neem even de tijd voor mezelf.
Even.
Heel even.
En dan start de échte dag.
Bij mijn jongste zoon van zes.
We nemen onze tijd.
Verbinden vraagt tijd en aandacht.
Ik aai hem wakker.
Hij geniet van mijn streling.
Strekt zich uit.
Dan is er even speeltijd, waarbij hij de leiding neemt.
Waarbij we lachen.
Waarbij we investeren in zijn vaatje anatomie.
Zodat hij er wat tegen kan.
Een beetje overschot heeft.
Want zodra nummer twee wakker is, is de jongste noodgedwongen niet meer de leider. Hij wordt de volger. En om in dat zelfvertrouwen te doorstaan, heeft hij zijn goedgevulde vaatje anatomie en verbinding nodig.
We nemen de tijd.
Zolang als nodig is.
Soms wel een halfuur.
Dan is het tijd voor de oudste.
Ik begroet met: 'Goeiemorgen'
Meestal gromt hij: 'Ga weg'
Tja, wij zijn niet allemaal ochtendmensen zeker?!
Gelukkig heb ik bij mijn jongste voldoende liefde getankt, zodat mijn mamaliefdesvatje vol genoeg zit om mijn oudste te blijven geven, ondanks zijn gegrom.
'Is het lastig? Neem je tijd. Maak je droom maar af.'
Wat geeft mij immers het recht om te lanterfanten en niet uit bed te kunnen en hem niet? Waarom zou hij moeten springen bij één woord, terwijl ikzelf een halfuur nodig heb?
Die tijd is ingecalculeerd.
We nemen de tijd.
Zolang als nodig is.
Ik wacht in zijn zitzak.
Geduldig wacht ik om ook zijn vaatjes te vullen.
En hij komt.
Altijd.
Dan kruipt hij met zijn volle acht jaar en 25kg op mijn schoot.
Hij verbindt zich met me mee om tegen de dag te kunnen.
Die ligt voor hem vol uitdaging.
Dus onvoorwaardelijke liefde, zelfs na zijn gegrom, is de beste start die ik hem kan geven.
We knuffelen.
Ik help hem met aankleden.
Niet omdat het moet, maar omdat het kan.
En omdat we het willen.
Zonder veel woorden. Geen ochtendmens, remember?
We nemen de tijd.
Zolang als het nodig is.
Soms wel een half uur.
Dan gaan we eindelijk naar beneden. Hebben we nog maximum een half uur over om de tafel te dekken (en nadien weer af te ruimen), te ontbijten, onze tanden te poetsen, schoenen en jassen aan te doen en ons op onze fiets te hijsen. Richting school.
De tijd die ons rest, hangt af van hoeveel tijd voor verbinding er nodig is. Maar meestal volstaat het, net omdat we eerst zo lang als nodig geïnvesteerd hebben in die verbinding en liefde.
Meestal zijn we op tijd op school.
Soms niet.
En als we niet op tijd zijn, dan was het het waard om te investeren in wat extra anatomie of verbinding om de dag te starten.
Meestal voelen we ons verbonden met elkaar,
en onszelf,
als we afscheid nemen.
Vroeger,
tot een paar jaar geleden,
joeg ik hen uit bed,
maakten we ruzie over kledij,
was er een strijd aan tafel,
beloonde, dreigde en strafte ik om 'de boel in de hand te houden',
waren we minstens even lang bezig.
Kwamen we ook meestal op tijd op school.
Soms te laat.
En als we niet op tijd waren,
dachten de kindjes dat het 'hun schuld' was én voelde ik er mij schuldig over dat ze dat dachten en schaamde ik me erover dat we te laat waren.
Niet verbonden dus.
Noch met elkaar.
Noch met zichzelf,
als we afscheid namen.
Gelukkig werd mama-zijn mama-magie en kunnen we nu wél genieten van de ochtend en van elkaar.

Groetjes
Evelien

Dankjewel Evelien om jouw dagindeling met ons te delen! 
Wil jij eveneens jouw dag of ochtend/avondritueel hier delen, 
stuur gerust een mailtje naar vergevelyne@gmail.com

2 opmerkingen

  1. Leuk om te lezen! Momenteel een heel ander dagritme hier door mijn verlof :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven ook. Leuk om te lezen! Zoonlief wordt gelukkig makkelijk wakker, als ik hem wakker moet maken voor school. Iets na 8 uur vertrekken we en om 7uur maak ik hem wakker. Dan heeft hij de tijd om rustig te eten en zonder haast te vertrekken. Dochterlief is vanuit haar zelf al wakker voor 7 uur.

    BeantwoordenVerwijderen