Evelyne schrijft fictie#1 | Louis

ⒸUnsplash.com By Aaron Burden
Zaterdagochtend. Louis zat zoals elke week met de weekendkrant aan de ontbijttafel. Hij was vergeten koffie te zetten, dus stond hij op om water in de waterkoker te doen en om daarna een schepje oploskoffie in zijn tas te laten vallen. Even later tikte de waterkoker om te melden dat het water heet genoeg was en kon de geur van heerlijke koffie de keuken vullen. Een scheutje melk en de koffie was klaar. Louis zette zijn lippen tegen de tas, maar verslikte zich al in de eerste slok. 'Bah, zo warm!' riep hij en zette de tas bruusk op zijn opengeslagen krant. Een druppel koffie sprong door de harde bonk uit de tas op het krantenpapier, net waar Louis gestopt was met lezen. 'Ook dat nog' mopperde hij. Hij nam een handdoek, maar kon niet vermijden dat de letters zich vermengden met die druppel koffie. 'Gedaan met de krant lezen', zei Louis teleurgesteld. 'Ik zou beter een rondje lopen'. Zonder op te ruimen nam hij zijn sporttas die hij altijd had klaarstaan bij de voordeur. Die gooide hij vervolgens op zijn rug en sprong in zijn sportschoenen die eveneens aan de deur stonden te pronken. Hij greep zijn sleutels en gooide de voordeur open. 'Nog snel mijn oortjes en ik ben klaar' zei hij tegen zichzelf. 

Na enkele kilometers keerde Louis terug huiswaarts. Hij stak de sleutel in het deurgat, deed zijn sportschoenen uit en gooide zijn rugzak in de hoek van de hal. Hij liep meteen naar boven om zich snel te douchen na een deugddoend rondje lopen. Bijna opgewekt liep hij terug naar beneden en ruimde zijn achtergelaten koffietas en krant op. 'Bijna tijd om het middagmaal voor te bereiden' dacht hij bij zichzelf toen hij snel een blik wierp op de hangklok in de keuken. Uit de koelkast haalt hij een worst die hij gisteren nog haalde bij de keurslager in het dorp. Hij vergeet om de boter en groenten eveneens uit te halen en zo loopt hij meerdere keren op en neer naar de koelkast. 'Zo heb ik zeker mijn toegelaten kilometers op het eind van de dag' lachte hij zichzelf toe.  

Even later is zijn middagmaal klaar en schuift hij aan dezelfde plaats als deze morgen aan tafel. Net wanneer hij zijn eerste hap wil nemen galmt de deurbel door het huis. 'Wie is dat nu op dit uur?' dacht hij bij zichzelf. Hij liep naar de voordeur en zag twee meisjes staan. Fronsend draaide hij het slot om en opende de deur. 'Wat kan ik voor jullie doen?' begroette hij ze vriendelijk. 'Hallo, wij zijn lid van de plaatselijk Chiro en doen binnenkort een reisje. Daarvoor verkopen wij lekkere pannenkoeken voor maar 5€. Wil jij ons steunen?' zei het linkse meisje. Louis dacht even na. 'Ok, wacht even..' Hij sloot de deur en zocht zijn portefeuille in zijn jaszak die aan de kapstok in de gang hing. Hij zocht een briefje van 5, maar die had hij niet meer. 'Dan maar 10 en koop ik er 2' dacht hij bij zichzelf. Wanneer hij de deur opende en wou zeggen 'geef er mij maar 2', duwde het rechtse meisje hem 2 pakken in zijn handen en griste het briefje snel mee. 'Hé, jij daar. Wat beleefd blijven, hé' riep Louis, maar de twee meisjes liepen al naar de volgende deur. 'Wat een chagrijnige meid was dat?' dacht Louis nog bij zichzelf. En met zijn twee pakken pannenkoeken liep hij richting koelkast om vervolgens zijn ondertussen koud geworden middagmaal te verorberen. 

Auteursrecht behoort tot ⒸEvelyneVergote Gelieve dit te respecteren en niet zomaar over te nemen. 

2 opmerkingen